خرید خودرو
فورد در سال ۱۹۶۴ با معرفی ماستنگ، پایه‌گذار گروهی تازه در صنعت خودرو شد؛ گروهی که بعدها با عنوان پونی‌کار شناخته شد. ماستنگ یک کوپه دو در با آرایش ۲+۲ بود که ابعادی جمع‌وجورتر از خودروهای ماسل‌کار داشت و توانست تنها طی ۱۸ ماه، فروش خیره‌کننده یک میلیون دستگاه را ثبت کند.
«در میان خودروهای کلاسیک آمریکایی موجود در ایران، شورولت کاماروهای مدل ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷، یعنی نخستین فیس‌لیفت نسل دوم، از اقتصادی‌ترین کوپه‌های عملکردمحور آمریکایی به شمار می‌آیند.» شورولت که موفقیت فورد در این بخش را با تأخیر مشاهده کرده بود، در سال ۱۹۶۷ رقیبی مستقیم برای ماستنگ ساخت. کامارو با وجود زمان محدود و بودجه‌ای نه‌چندان گسترده، به‌سرعت وارد بازار شد. استقبال خریداران از کوپه‌های قدرتمند، اسپرت، کوچک و مجهز به آرایش ۲+۲ به اندازه‌ای بود که شورولت با استفاده از تجربه و نقاط قوت و ضعف ماستنگ، کامارو را به یکی از رقبای اصلی فورد تبدیل کرد.
در این بررسی، تجربه رانندگی و ارزیابی دو دستگاه شورولت کامارو نسل دوم را دنبال می‌کنیم؛ یک نمونه بیس مدل ۱۹۷۵ با رنگ آبی و یک مدل ۱۹۷۶ از تیپ Type-LT با رنگ قرمز. هر دو خودرو به دوره‌ای تعلق دارند که در میان نسل‌های مختلف کامارو، تیراژ تولید و محبوبیت بسیار بالایی داشت.
خودروشاپ پلتفرم تخصصی خرید و فروش خودرو است که در کنار معرفی و معامله خودرو، خدمات کارشناسی فنی و امکان خرید اقساطی بدون ضامن را نیز ارائه می‌دهد.
نسل دوم کامارو؛ شروع دوره‌ای تازه
شورولت نسل دوم کامارو را در سال ۱۹۷۰ روانه بازار کرد؛ نسلی که طراحی آن با زمان بیشتر و منابع مالی مناسب‌تری شکل گرفته بود. موفقیت نسل نخست، هم‌زمان با تثبیت جایگاه ماستنگ، شورولت را متقاعد کرد که کامارو می‌تواند در این بازار به رقیبی جدی تبدیل شود. با وجود این، حفظ سرعت توسعه و توجه به جذابیت‌های بصری و فنی، از مهمترین عوامل موفقیت این مدل بود.
نسل دوم کامارو در فاصله سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۱ تولید شد و در این مدت، دو بازنگری عمده در طراحی آن انجام گرفت؛ نخست در سال ۱۹۷۴ و سپس در سال ۱۹۷۸. همین تغییرات گسترده سبب شده است نسل دوم از نظر تنوع ظاهری، جایگاه ویژه‌ای در تاریخچه کامارو داشته باشد.
بررسی طراحی بیرونی شورولت کامارو
نخستین فیس‌لیفت نسل دوم کامارو با ابعادی معادل ۴۹۶۳ میلی‌متر طول، ۱۸۸۹ میلی‌متر عرض و ۱۲۴۷ میلی‌متر ارتفاع شناخته می‌شود. این مدل نسبت به نسخه‌های پیش از فیس‌لیفت، ۱۷۸ میلی‌متر کشیده‌تر است و زبان طراحی آن به سمت فرم‌های کشیده، تیز و اصطلاحاً Swoopy حرکت کرده است. در مقایسه مستقیم، نمونه‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ بیشتر به الگوی موسوم به Coke Bottle در نسل اول شباهت دارند، در حالی که مدل‌های فیس‌لیفت‌شده ظاهری کشیده‌تر و نمایشی‌تر ارائه می‌کنند.
تغییرات ظاهری این دوره فقط به افزایش طول بدنه محدود نمی‌شود. در فیس‌لیفت سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷، پنل عقب بازطراحی شد و چراغ‌های چهارگانه گرد، که حال‌وهوایی شبیه محصولات کوروت داشتند، جای خود را به دو چراغ کوچک‌تر با فرم مثلثی دادند. دماغه خودرو نیز شیب بیشتری پیدا کرد و در کنار جلوپنجره کوچک‌تر، از سپرهای حجیم‌تر و چراغ‌هایی با طراحی متفاوت بهره گرفت.
هر دو خودرو حاضر در این مقایسه، به نخستین فیس‌لیفت نسل دوم تعلق دارند؛ بنابراین اختلاف ظاهری آن‌ها چندان زیاد نیست. مهمترین تفاوت میان نمونه بیس آبی مدل ۱۹۷۵ و مدل قرمز Type-LT مدل ۱۹۷۶، به سقف نیمهچرمی موسوم به لاندو یا Landau و نشانهای Type-LT روی بدنه مربوط می‌شود. این جزئیات، نسخه قرمز را از نمونه بیس متمایز می‌کنند.
با دقت در تصاویر، می‌توان کاماروهای این دوره را در دو شکل باله‌دار و بدون باله مشاهده کرد. نصب یا حذف این قطعه در بسیاری از موارد به سلیقه مالک بستگی داشت. نمی‌توان با قطعیت گفت کدام فرم زیباتر است، اما باله عقب بدون تردید به کشیده‌تر دیده شدن بدنه و تقویت حس آیرودینامیک آن کمک می‌کند. کرکره شیشه عقب نیز چنین نقشی دارد؛ این قطعه از بیرون جلوه‌ای خاص به خودرو می‌دهد، بدون آن‌که از داخل کابین، میدان دید راننده را محدود کند.
در نمونه Type-LT، تجهیزاتی مانند گل‌سپری‌های جلو و عقب، زه زیر رکاب، ریم‌های اسپرت همراه با کاپ و حلقه‌های کرومی و همچنین شیشه جلو مجهز به آنتن دیده می‌شود. این موارد در کنار نشانهای اختصاصی، مهمترین تفاوت‌های بصری این تیپ با مدل بیس هستند.
هر دو کامارو از مجموعه ریم و تایر اسپرت استفاده می‌کنند. نمونه بیس به ریم‌های آلومینیومی GT Wheels و تایرهای بسیار پهن ۲۹۵ مجهز شده است، در حالی که مدل Type-LT از ریم‌های کلاسیک و شناخته‌شده American Racing با تایرهای ۲۸۵ بهره می‌برد. این ترکیب، در هر دو خودرو تأثیر قابل‌توجهی بر ابهت و جذابیت نمای جانبی دارد.
کابین و تجهیزات داخلی کامارو
با نشستن در کابین مدل Type-LT، تفاوت‌های آن با کامارو بیس به‌سرعت آشکار می‌شود. فرمان این نسخه به بشکن مجهز است و به جای نشان سه‌رنگ کامارو، لوگوی Type-LT در مرکز غربیلک قرار گرفته است. همین نشان روی رودری‌های یک‌تکه نیز دیده می‌شود؛ جایی که در این تیپ، کلیدهای شیشه‌بالابر برقی قرار گرفته‌اند.
مدل Type-LT به‌صورت استاندارد دورسنج موتور دارد، اما نمونه بیس حاضر در این آزمایش نیز به شیشه‌های برقی و دورسنج مجهز شده است؛ بنابراین از نظر تجهیزات، فاصله زیادی با نسخه Type-LT ندارد. صندلی‌های Type-LT اندکی کشیده‌تر و اسپرت‌تر طراحی شده‌اند و به دلیل فرم خاص خود، در میان علاقه‌مندان با عنوان صندلی‌های خلبانی شناخته می‌شوند.
به‌جز این موارد، ساختار کلی کابین در هر دو خودرو مشابه است. کنسول مرکزی و مجموعه نشانگرهای راننده‌محور، پشت فرمان چهارشاخه اسپرت قرار گرفته‌اند و با چیدمانی قوس‌دار به سمت راننده متمایل هستند. این مجموعه اطلاعاتی مانند سرعت، دور موتور، دمای پیشرانه، ساعت، فشار روغن و ولتاژ دینام را نمایش می‌دهد. در مدل Type-LT، سه نشانگر مجزا برای دمای آب، فشار روغن و ولتاژ خروجی دینام در محل اتصال کنسول به داشبورد قرار گرفته‌اند؛ آرایشی که از سنت طراحی نسل نخست کامارو الهام گرفته و حال‌وهوای اسپرت کابین را پررنگ‌تر می‌کند. رادیوپخش استاندارد نصب‌شده در نمونه بیس نیز از جزئیات جالب توجه این خودرو است.
خرید اقساطی خودرو از خودروشاپ
اگر بودجه‌ی نقدی کامل را ندارید، در خودروشاپ می‌توانید خودرو را به‌صورت اقساطی و بدون ضامن تهیه کنید. همه‌ی خودروها پیش از تحویل، بدنه و فنی کارشناسی می‌شوند تا دقیقاً همان خودروی سالمی را بگیرید که ارزش قیمتش را دارد.
نظرات کاربران
نظرات کاربران