خرید خودرو
در صنعت خودروسازی آمریکا، جایی که هر سال میلیون‌ها دستگاه خودرو در کلاس‌ها و ابعاد گوناگون تولید می‌شود، شورولت ایمپالا جایگاهی ویژه دارد. این محصول فول‌سایز از خانواده جنرال موتورز، یکی از شناخته‌شده‌ترین نام‌های تاریخ خودروسازی ایالات متحده به شمار می‌رود.
شورولت ایمپالا در طول بیش از شش دهه و طی ۱۰ نسل روی خط تولید قرار داشت و به یکی از ماندگارترین سدان‌های بزرگ آمریکایی تبدیل شد. تداوم تولید این مدل، ایمپالا را در فهرست خودروهایی قرار می‌دهد که طولانی‌ترین سابقه حضور پیوسته در صنعت خودرو را داشته‌اند. خودروی مورد بررسی، یک سدان چهاردر از نسل چهارم و مدل سال ۱۹۶۵ است.
معرفی شورولت ایمپالا
واژه ایمپالا از زبان زولو، یکی از زبان‌های رسمی آفریقای جنوبی، گرفته شده و به نوعی آهوی آفریقایی با توانایی جهش بلند اشاره دارد. جنرال موتورز نخستین‌بار در سال ۱۹۵۸ این نام را برای نسخه‌ای بالارده از خانواده بل‌ایر انتخاب کرد و تصویر آهوی در حال پرش نیز به نشان اختصاصی این خودرو تبدیل شد. ایمپالا به‌تدریج از یک مدل مشتق‌شده از بل‌ایر فاصله گرفت و به محصولی مستقل، محبوب و پرفروش در بازار آمریکا بدل شد؛ موفقیتی که رقبایی مانند فورد و کرایسلر را نیز به حضور جدی‌تر در کلاس سدان‌های فول‌سایز ترغیب کرد.
این خودرو در نسل‌ها، بدنه‌ها و تیپ‌های مختلف عرضه شد و هر دوره ویژگی‌های فنی و ظاهری مخصوص خود را داشت. در بازار خودروهای کلاسیک ایران، نمونه‌های متعلق به نسل پنجم و ششم، یعنی خودروهای تولیدشده در فاصله سال‌های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۵، فراوانی بیشتری دارند. به همین دلیل، نسخه‌های کمیاب‌تر ایمپالا، از جمله مدل ۱۹۶۵، برای کلکسیونرها و علاقه‌مندان خودروهای آمریکایی جذابیت بیشتری پیدا می‌کنند.
طراحی شورولت ایمپالا ۱۹۶۵
تفاوت‌های ظاهری میان نسل‌ها و حتی مدل‌سال‌های مختلف ایمپالا آن‌قدر زیاد است که تشخیص دقیق خودرو صرفاً از روی زبان طراحی برند، کار ساده‌ای نیست. شورولت در هر دوره تغییرات قابل توجهی در فرم بدنه، جزئیات چراغ‌ها و تناسبات کلی اعمال کرد؛ بنابراین حتی دو ایمپالای متعلق به سال‌های نزدیک نیز ممکن است از نظر ظاهری تفاوت چشمگیری داشته باشند.
طراحی نسل چهارم ایمپالا، که از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ روی خط تولید بود، زیر نظر اروین رایبیکی انجام شد. رایبیکی از طراحانی بود که در مکتب هارلی ارل و بیل میچل آموزش دیده بود و تجربه او در طراحی محصولات جنرال موتورز در فرم نهایی ایمپالا دیده می‌شود. درباره زیبایی این خانواده نمی‌توان با یک معیار ثابت قضاوت کرد؛ زیرا هر نسل و هر بدنه با هدف پاسخ‌گویی به سلیقه‌ای متفاوت شکل گرفت و شخصیت بصری مخصوص خود را داشت.
نسخه نسل چهارم نسبت به مدل‌های نمایشی و اغراق‌آمیز دهه ۱۹۵۰، طراحی متعادل‌تری دارد. از آنجا که ایمپالا در گروه سدان‌های بزرگ و پرفروش قرار می‌گرفت، طراحان باید ظاهری ارائه می‌کردند که برای طیف گسترده‌ای از خریداران قابل قبول باشد. به همین علت در بدنه مدل ۱۹۶۵ خبری از برخی فرم‌های بسیار نمایشی، باله‌های بزرگ و جزئیات فضایی نسل‌های قدیمی‌تر نیست.
با وجود رویکرد محافظه‌کارانه‌تر، نشانه‌های هویتی ایمپالا همچنان کاملاً قابل تشخیص هستند. چراغ‌های دوقلوی جلو، جلوپنجره بزرگ با پوشش کرومی و مجموعه چراغ‌های دایره‌ای در بخش عقب، پیوند این مدل با خانواده ایمپالا را حفظ کرده‌اند.
مدل ۱۹۶۵ شاید در مقایسه با برخی کوپه‌ها یا نسل‌های شاخص‌تر، مانند ایمپالای مدل ۱۹۵۹ یا کوپه نسل چهارم مدل ۱۹۶۸، جذاب‌ترین عضو این خانواده نباشد؛ اما طراحی آن همچنان شخصیت مستقل و قابل توجهی دارد. خط برجسته‌ای که برای نخستین‌بار روی شانه گلگیرهای عقب دیده شد، بعدها به یکی از عناصر ماندگار طراحی ایمپالا تبدیل شد. ابعاد بدنه برابر با ۵۴۱۵ میلی‌متر طول، ۲۰۲۹ میلی‌متر عرض و ۱۴۴۰ میلی‌متر ارتفاع است و فاصله محوری ۳۰۲۳ میلی‌متری، نقش مهمی در ایجاد ظاهر کشیده و فضای داخلی وسیع آن دارد.
کابین و امکانات شورولت ایمپالا ۱۹۶۵
ورود به کابین ایمپالا ۱۹۶۵، حال‌وهوای خودروهای آمریکایی دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ را به‌خوبی منتقل می‌کند. فرمان دوشاخه با طراحی استخوانی و ترکیب رنگی داخلی، نخستین جزئیاتی هستند که توجه سرنشین را جلب می‌کنند. در نمونه مورد بررسی، استفاده از رنگ‌های قرمز و زرشکی در بخش‌های مختلف کابین، جلوه‌ای کاملاً متعلق به دوران طلایی طراحی خودروهای آمریکایی دارد.
هماهنگی میان روکش قرمز، قطعات تزئینی کرومی و نوارهای سفیدرنگ، فضای داخلی را از نظر بصری چشمگیر کرده است. داشبورد با صفحه آمپر مستطیلی و کشیده، نمونه‌ای روشن از طراحی وینتج به شمار می‌رود و تناسبات منظم آن در نگاه اول جلب توجه می‌کند. در دو سوی این مجموعه، نشانگرهای دایره‌ای قرار گرفته‌اند که با شکستن فرم خطی داشبورد، به آن تنوع بصری بیشتری می‌بخشند.
با وجود ظاهر پرزرق‌وبرق کابین، نباید ایمپالا را با یک خودروی لوکس واقعی اشتباه گرفت. این مدل در ابتدا به عنوان نسخه‌ای رده‌بالا از بل‌ایر معرفی شد، اما در ساختار محصولات شورولت، بالاترین سطح تجمل به تیپ کاپریس اختصاص داشت. کاپریس در همین دوره به عنوان مدلی مستقل عرضه شد و از نظر امکانات و کیفیت تزئینات، جایگاهی بالاتر از ایمپالا، بِل‌ایر و بِسکین داشت.
ایمپالا از شاسی مستقل بهره می‌برد و فضای کابین آن برای یک خانواده پرجمعیت طراحی شده بود. نیمکت‌های یکپارچه جلو و عقب امکان جابه‌جایی شش سرنشین را فراهم می‌کردند و ردیف عقب از فضای پای بسیار مناسبی برخوردار بود. صندوق عقب بزرگ نیز یکی دیگر از مزیت‌های کاربردی این سدان محسوب می‌شد؛ بااین‌حال تجهیزات رفاهی آن با استانداردهای امروزی فاصله زیادی داشت.
در فهرست امکانات مدل ۱۹۶۵ مواردی مانند بخاری، رادیو، ترمز هیدرولیکی تقویت‌شده و فرمان هیدرولیک دیده می‌شد. شیشه‌های جانبی با مکانیزم دستی بالا و پایین می‌رفتند و تنظیم آینه‌ها و قفل‌های در نیز به‌صورت مکانیکی انجام می‌شد. نبود تهویه مطبوع، شیشه‌های برقی و تنظیمات برقی آینه‌ها نشان می‌دهد که ایمپالا در برابر کاپریس، محصولی اقتصادی‌تر و ساده‌تر بوده است.
امروزه خودروشاپ به عنوان پلتفرم تخصصی خرید و فروش خودرو، امکان دسترسی به خودروهای مختلف را همراه با کارشناسی فنی فراهم می‌کند و برای متقاضیان واجد شرایط، خرید اقساطی بدون ضامن را نیز ارائه می‌دهد.
مشخصات فنی شورولت ایمپالا ۱۹۶۵
یکی از ویژگی‌های مهم ایمپالا، استفاده از شاسی مستقل با ساختار X شکل است. در این معماری، اتاق خودرو به‌صورت جداگانه روی شاسی قرار می‌گیرد و همین موضوع استحکام مناسب و تعمیرپذیری قابل قبولی ایجاد می‌کند. سیستم تعلیق محور جلو از نوع جناغی دوبل مستقل است و در عقب، محور یکپارچه پنج‌اتصاله با فنرهای لول به کار رفته است. هر دو محور نیز به موج‌گیر مجهز هستند.
این معماری فنی در بسیاری از خودروهای سواری متوسط و بزرگ آمریکایی آن دوره استفاده می‌شد و بعدها در شکل‌های تکامل‌یافته‌تر، در خودروهای شاسی‌بلند توانمند نیز دیده شد. ترکیب شاسی مستقل، فاصله محوری زیاد و تعلیق نرم، دلیل اصلی سواری آرام و راحت ایمپالا و مدل‌های هم‌خانواده آن مانند کاپریس محسوب می‌شود.
برای نسل چهارم ایمپالا، مجموعه متنوعی از پیشرانه‌ها در نظر گرفته شد. به‌جز یک گزینه، بیشتر موتورهای این خانواده از نوع V8 بودند و حجم آن‌ها از نمونه‌های کوچک حدود ۴.۶ لیتری تا موتورهای بلوک بزرگ ۶.۶، ۷.۰ و ۷.۴ لیتری تغییر می‌کرد. پیشرانه‌های حجیم‌تر، گشتاور و توان قابل توجهی تولید می‌کردند و بیشتر برای تیپ‌های گران‌تر، مدل‌های کانورتیبل، کوپه و نسخه اسپرت Impala SS مناسب بودند.
خودروی مورد بررسی به موتور شش سیلندر خطی با حجم ۲۵۰ اینچ مکعب، معادل حدود ۴.۱ لیتر، مجهز است. این موتور در میان محصولات اقتصادی جنرال موتورز کاربرد گسترده‌ای داشت و در اواسط دهه ۱۹۶۰، یکی از انتخاب‌های کم‌هزینه برای ایمپالا محسوب می‌شد. در مقابل، موتورهای V8 پرحجم برای خریدارانی طراحی شده بودند که شتاب، کشش و عملکرد بالاتر را در اولویت قرار می‌دادند و معمولاً در تیپ‌های بالاتر ایمپالا و مدل‌های کاپریس سفارش داده می‌شدند.
خرید اقساطی خودرو از خودروشاپ
اگر بودجه‌ی نقدی کامل را ندارید، در خودروشاپ می‌توانید خودرو را به‌صورت اقساطی و بدون ضامن تهیه کنید. همه‌ی خودروها پیش از تحویل، بدنه و فنی کارشناسی می‌شوند تا دقیقاً همان خودروی سالمی را بگیرید که ارزش قیمتش را دارد.
نظرات کاربران
نظرات کاربران