خرید خودرو
اگر آمریکا را سرزمین وانت‌ها و شاسی‌بلندهای بزرگ بدانیم، ایتالیا را باید یکی از مهم‌ترین خاستگاه‌های خودروهای اسپرت در جهان معرفی کنیم. نام‌هایی مانند فراری، لامبورگینی، بیتزارینی و دی‌توماسو از همین کشور برخاسته‌اند؛ بااین‌حال، جذابیت صنعت خودروی ایتالیا فقط به ابرخودروها محدود نمی‌شود. برندهایی همچون فیات، لانچیا و به‌ویژه آلفارومئو نیز حتی در مدلهای اقتصادی و خانوادگی، روحیه‌ای اسپرت و هیجان‌انگیز را حفظ کرده‌اند.
آلفارومئو را می‌توان نمونه ایتالیایی شورولت دانست؛ برندی که محصولاتش برای استفاده روزمره طراحی می‌شوند، اما هیچ‌گاه از چاشنی هیجان فاصله نمی‌گیرند. این شرکت در بیشتر دوره‌های فعالیت خود، در کنار خودروهای کاربردی، مدل‌هایی اسپرت نیز ارائه کرده تا مشتریان هنگام انتخاب از میان محصولات برند، با کمبود گزینه‌های هیجان‌انگیز روبه‌رو نشوند.
آلفارومئو برلینا، واژه‌ای ایتالیایی برای خودروهای چهاردر یا سدان، یکی از مدلهای معمولی و خانوادگی این شرکت بود. این خودرو از سال 1968 تا 1977 در دو نسل و با نسخه‌های گوناگون، همراه با تفاوت‌های جزئی، تولید شد. مجموع فروش نزدیک به 192 هزار دستگاه در طول یک دهه، برای سدانی در این ابعاد و کلاس، نتیجه‌ای قابل توجه محسوب می‌شود.
در این بخش از تست و بررسی خودرو در خودروشاپ، نمونه‌ای از برلینا سری نخست، مربوط به سال‌های 1968 تا 1969 و سفارش بازار اروپا را بررسی می‌کنیم؛ خودرویی که با دقت و ظرافت تیمور ریشار، پیشکسوت رانندگی و متخصص بازسازی خودرو، به شکلی چشمگیر احیا شده است. خودروشاپ پلتفرم تخصصی خرید و فروش خودرو با کارشناسی فنی و اقساط بدون ضامن است.
جعبه‌ای ساده با جذابیت ماندگار
برلینا سری اول از نظر ظاهری تفاوت‌های محدودی با نسل دوم و دیگر گونه‌های تولیدشده دارد. مهم‌ترین تمایز میان مدل 1.8 لیتری یا 1750 و نسخه 2.0 لیتری یا 2000، در طراحی چراغهای جلو دیده می‌شود. مدل 1750 از دو چراغ بیرونی 7.5 اینچی و دو چراغ داخلی 5 اینچی استفاده می‌کند، درحالی‌که نسخه 2000 به چهار چراغ هم‌اندازه 5 اینچی مجهز است. سایر تغییرات آن‌قدر جزئی هستند که در نگاه نخست به‌سادگی قابل تشخیص نیستند.
برلینا با طول 4390 میلی‌متر و عرض 1565 میلی‌متر، در گروه سدان‌های کوچک قرار می‌گیرد. فاصله محوری 2570 میلی‌متری برای تأمین فضای مورد نیاز چهار سرنشین بزرگسال کافی است، اما چیدمان موتور جلو و انتقال نیرو به چرخ‌های عقب، فضای پای سرنشین میانی ردیف عقب را محدود می‌کند. بنابراین این خودرو در استفاده چهارنفره، همچنان می‌تواند یک سدان اسپرت و کاربردی به شمار رود.
طراحی بدنه به جرجتو جوجارو، طراح نامدار ایتالیایی و بنیان‌گذار مجموعه ایتال‌دیزاین، نسبت داده می‌شود؛ هرچند اجرای پروژه در استودیو برتونه انجام گرفت. امضای طراحی جوجارو را می‌توان در بسیاری از محصولات آلفارومئو در دهه 1960 و سال‌های ابتدایی دهه 1970 تشخیص داد. برلینا برخلاف کوپه مشهور GT از سری 105 و 115، به سدان جولیا با کد 105 شباهت بیشتری دارد و در نگاه اول حتی ممکن است با آن اشتباه گرفته شود.
فرم کلی بدنه کاملاً جعبه‌ای است و در آن خبری از انحناهای فراوان یا خطوط پیچیده نیست. برخلاف بسیاری از خودروهای آمریکایی، این سدان کاپوتی کوتاه و صندوقی کشیده دارد. ارتفاع سقف نسبت به ابعاد بدنه زیاد است و خطوط نرم تنها در محدوده گلگیرهای جلو و شیب بسیار ملایم اتصال سقف به بخش‌های ابتدایی و انتهایی دیده می‌شوند. گلگیر عقب نیز با برشی تقریباً افقی، بخشی از تایر را می‌پوشاند. استفاده از قطعات کرومی به سپرها، جلوپنجره، نوار اطراف شیشه‌ها و زه پایین بدنه محدود شده است. حتی در نسخه مخصوص بازار آمریکا نیز سپرها تنها به ضربه‌گیرهای پلاستیکی کوچکی مجهز بودند و ظاهر خودرو همچنان به نمونه اروپایی نزدیک باقی می‌ماند. در میان جزئیات ظاهری، رینگ‌های آلیاژی سوراخ‌دار 15 اینچی کمپانیولو، متعلق به خانواده GTA سری 105، یکی از شاخص‌ترین عناصر طراحی هستند؛ رینگ‌هایی که در مقایسه با نمونه‌های هم‌دوره مانند کمپاناتورا، هویت آلفارومئو را بهتر نمایش می‌دهند.
در مجموع، طراحی برلینا به اندازه نسخه GT از جزئیات تزئینی و فرم‌های پیچیده برخوردار نیست. این خودرو ظاهری ساده، منسجم و کاملاً قابل شناسایی دارد و شباهت‌هایی میان آن و برخی مدلهای لانچیا، به‌خصوص فولویا، دیده می‌شود؛ موضوعی که ممکن است افراد ناآشنا با محصولات کلاسیک ایتالیا را به اشتباه بیندازد.
فضای کابین؛ ساده اما خوش‌سلیقه
کابین برلینا نیز همانند بدنه، طراحی‌ای ساده ولی چشم‌نواز دارد. ترکیب رنگی روکش سقف و صندلی‌ها در کنار داشبورد مشکی و تزیینات طرح چوب، تضاد بصری مناسبی ایجاد کرده است. پشت فرمان سه‌شاخه اسپرت، دو نشانگر دایره‌ای بزرگ برای سرعت و دور موتور قرار گرفته‌اند و روی بخش بالایی کنسول مرکزی نیز چهار نمایشگر گرد، اطلاعاتی مانند میزان سوخت، دمای آب، فشار روغن و زمان را نمایش می‌دهند. همین چینش کلاسیک، شخصیت اسپرت خودرو را تقویت می‌کند. در برخی نسخه‌ها، رنگ روکش صندلی‌ها با رودری‌ها هماهنگ شده و نتیجه، کابینی گرم‌تر و جذاب‌تر است.
ابعاد کوچک بدنه و فاصله محوری محدود، طبیعتاً فضای ردیف عقب را تحت تأثیر قرار می‌دهد. اگر قد سرنشینان جلو بیش از 1.7 متر باشد، فضای زانو و پای افراد عقب به‌طور محسوسی کاهش پیدا می‌کند؛ البته چنین محدودیتی برای یک سدان کوچک اسپرت متعلق به دهه 1960، چندان دور از انتظار نیست.
سدان کوچکی با قلب اسپرت
برلینا در سری نخست با موتور چهارسیلندر 1.8 لیتری یا 1750 عرضه شد و در نسل دوم، پیشرانه چهارسیلندر 2.0 لیتری نیز به گزینه‌های آن اضافه شد. نمونه‌های ابتدایی از سیستم سوخت‌رسانی کاربراتوری استفاده می‌کردند و بعدها نسخه‌های مجهز به انژکتور نیز در دسترس قرار گرفتند. شاید در نگاه اول، چنین حجم‌هایی برای یک سدان اسپرت چندان قدرتمند به نظر نرسند؛ اما ویژگی‌های فنی پیشرانه، دلیل شهرت برلینا را روشن می‌کند.
نقطه قوت موتورهای کوچک آلفارومئو، استفاده از معماری پیشرفته‌تر توئین‌کم یا همان بیالبرو است. این ساختار با بهبود جریان ورود و خروج هوا، امکان دستیابی به دور موتور بالاتر را فراهم می‌کرد؛ مزیتی که در برابر موتورهای پوش‌راد آن دوره اهمیت زیادی داشت. اگرچه امروزه چنین فناوری‌ای کاملاً معمولی به نظر می‌رسد، در دهه 1960 میلادی راهکاری مدرن و ارزشمند محسوب می‌شد و در میان خودروسازان ایتالیایی کاربرد گسترده‌ای داشت.
موتور 1.8 لیتری 16 سوپاپ بیالبرو در مدل 1750 می‌تواند تا 5500 دور در دقیقه دور بگیرد. نمونه حاضر با دو کاربراتور دو دهانه وبر تغذیه می‌شود و در دورهای بالا صدایی تولید می‌کند که بسیاری آن را از صدای نسخه انژکتوری دلنشین‌تر می‌دانند. خروجی این موتور به 122 اسب‌بخار و گشتاور آن به 186 نیوتن‌متر می‌رسد. نیروی تولیدشده از طریق جعبه‌دنده پنج‌سرعته دستی به محور عقب منتقل می‌شود. با وجود آنکه اعداد قدرت و گشتاور امروزی چشمگیر نیستند، وزن خالص 1100 کیلوگرمی خودرو شرایط متفاوتی ایجاد می‌کند. برلینا 1750 با یک سرنشین می‌تواند در کمتر از 10 ثانیه از حالت سکون به سرعت 100 کیلومتر بر ساعت برسد و حداکثر سرعت آن حدود 190 کیلومتر بر ساعت است؛ عملکردی که برای یک سدان کوچک متعلق به آن دوران، کاملاً قابل احترام به شمار می‌آید.
مدل 2.0 لیتری با قدرت 130 اسب‌بخار، تنها 8 اسب‌بخار قوی‌تر از نسخه 1.8 لیتری است، اما حدود 70 کیلوگرم وزن بیشتری دارد. به همین دلیل، توانایی‌های حرکتی این دو مدل در عمل تفاوت بنیادینی با یکدیگر ندارد و هر دو از نظر ساختار فنی و تجربه رانندگی، به یکدیگر نزدیک هستند.
خرید اقساطی خودرو از خودروشاپ
اگر بودجه‌ی نقدی کامل را ندارید، در خودروشاپ می‌توانید خودرو را به‌صورت اقساطی و بدون ضامن تهیه کنید. همه‌ی خودروها پیش از تحویل، بدنه و فنی کارشناسی می‌شوند تا دقیقاً همان خودروی سالمی را بگیرید که ارزش قیمتش را دارد.
نظرات کاربران
نظرات کاربران