ملاقات با جگوار E-Type کوپه 2+2 مدل 1970

صنعت خودروسازی بریتانیا با سابقه‌ای طولانی و پر از دوره‌های موفقیت و بحران، همچنان توانسته جایگاه خود را در بازار جهانی حفظ کند. برندهایی مانند مک‌لارن، لوتوس، مینی، لندروور، بنتلی، رولزرویس، مورگان، واکسال، آستون مارتین، TVR و نوبل، بخشی از میراث ارزشمند این صنعت به شمار می‌روند.

در میان این نام‌های معتبر، جگوار جایگاهی متفاوت و تا حدی منحصربه‌فرد دارد. این برند انگلیسی مسیر خود را از ساخت خودروهای لوکس و اشرافی آغاز کرد و سپس با ورود جدی به حوزه خودروهای پریمیوم و اسپرت، به یکی از شناخته‌شده‌ترین خودروسازان جهان تبدیل شد. در این مطلب سراغ یکی از ماندگارترین محصولات تاریخ جگوار می‌رویم؛ خودرویی که از دوران کلاسیک تا امروز، معیارهای زیبایی‌شناسی در طراحی خودرو را تحت تأثیر قرار داده است.

خودروی مورد بررسی، یک دستگاه جگوار E-Type مدل 1970 در نسخه کوپه 2+2 است؛ نمونه‌ای که بازسازی آن به دست تیمور ریشار، راننده سابق مسابقات و کلکسیونر ایرانی-فرانسوی، انجام شده است.

خودروشاپ پلتفرم تخصصی خرید و فروش خودرو است که خدمات کارشناسی فنی و امکان خرید اقساطی بدون ضامن را برای کاربران فراهم می‌کند؛ رویکردی که انتخاب و معامله خودرو را برای خریداران و فروشندگان مطمئن‌تر می‌سازد.

تولد جگوار E-Type

این‌که سیتروئن DS را زیباترین خودرو و جگوار E-Type را مردانه‌ترین اتومبیل قرن بیستم بدانیم، تا حد زیادی به سلیقه شخصی مربوط است. با این حال، تردیدی وجود ندارد که E-Type یکی از برجسته‌ترین شاهکارهای خودروسازی قرن گذشته محسوب می‌شود؛ خودرویی هم‌سطح با مدل‌هایی مانند مرسدس‌بنز 300SL گالوینگ، شورولت کوروت C1 و کرایسلر 300 دهه 1950. این خودروها هنگام ورود به بازار، با شکستن قواعد رایج، مسیر صنعت خودرو را تغییر دادند.

ریشه شکل‌گیری E-Type را باید در موفقیت‌های پی‌درپی جگوار D-Type در مسابقه 24 ساعته لمان جست‌وجو کرد؛ به‌ویژه پیروزی‌های سال 1955 که زمینه تبدیل این خودروی مسابقه‌ای به محصولی قابل استفاده در خیابان را فراهم کرد. طراحی E-Type را ملکولم گیلبرت سِیِر بر عهده داشت؛ فردی که در دوران جنگ جهانی دوم در زمینه طراحی هواپیما فعالیت می‌کرد و پس از جنگ به یکی از چهره‌های مهم طراحی آیرودینامیک خودرو تبدیل شد. C-Type، D-Type و نمونه منحصربه‌فرد XJ13 نیز در کارنامه او دیده می‌شوند.

جگوار در E-Type مجموعه‌ای از فناوری‌های پیشرفته زمان خود را کنار هم قرار داد. شاسی شبه‌مونوکوک، تعلیق مستقل در هر دو محور، ترمزهای دیسکی نصب‌شده در نزدیکی دیفرانسیل که با عنوان On-Board شناخته می‌شدند و سیستم فرمان دندانه‌شانه‌ای، از جمله راهکارهایی بودند که در آن دوره رویکردی مدرن و آینده‌نگرانه داشتند.

تولید نسل نخست E-Type از سال 1961 آغاز شد و تا 1968 ادامه پیدا کرد. نمونه حاضر به نسل دوم تعلق دارد؛ نسلی که بین سال‌های 1968 تا 1971 ساخته شد و مانند سری اول، در قالب کوپه، رودستر و کوپه 2+2 با ظرفیت چهار سرنشین عرضه شد. برخلاف سری اول که با موتورهای 3.8 و 4.2 لیتری در دسترس بود، سری دوم تنها از پیشرانه 4.2 لیتری خانواده XK با آرایش شش سیلندر خطی استفاده می‌کرد. موتور 5.3 لیتری V12 در نسل سوم، یعنی مدل‌های تولیدشده بین سال‌های 1971 تا 1974، به این خانواده اضافه شد.

قلب تپنده این نسخه، یک موتور شش سیلندر خطی 4.2 لیتری با دو میل‌سوپاپ بالاسری و 12 سوپاپ است که در مدل‌های اروپایی از سه کاربراتور SU بهره می‌برد. خروجی این مجموعه به 265 اسب‌بخار قدرت و 383 نیوتن‌متر گشتاور در دور موتور 5500 می‌رسید. انتقال نیرو از طریق جعبه‌دنده چهارسرعته دستی انجام می‌شد و نسخه 2+2 امکان سفارش گیربکس سه‌سرعته اتوماتیک را نیز داشت. E-Type با وزن تقریبی 1400 کیلوگرم، در 7.5 ثانیه از حالت سکون به سرعت 100 کیلومتر بر ساعت می‌رسید و قادر بود حداکثر سرعت 245 کیلومتر بر ساعت را ثبت کند. وزن پایین خودرو، حاصل استفاده از شاسی شبه‌مونوکوک، نقش مهمی در این عملکرد داشت.

مدل‌های سری دوم که برای بازار آمریکای شمالی صادر می‌شدند، به دلیل تغییرات انجام‌شده در سرسیلندر و استفاده از دو کاربراتور استرامبرگ، توان پایین‌تری داشتند. قدرت این نسخه‌ها به 240 اسب‌بخار و گشتاور آن‌ها به 357 نیوتن‌متر محدود می‌شد.

بررسی طراحی جگوار E-Type

زیبایی مفهومی وابسته به سلیقه است، اما جایگاه E-Type در تاریخ طراحی خودرو قابل انکار نیست. روزنامه دیلی تلگراف نیز در سال 2008 این مدل را در فهرست 100 خودروی زیبای تاریخ قرار داد. حتی اگر فرم ظاهری آن مطابق سلیقه همه افراد نباشد، E-Type همچنان یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های زبان طراحی جگوار در دوران کلاسیک به حساب می‌آید. هر سه نسل این خودرو از ویژگی‌هایی مانند چراغ‌های گرد، کاپوت بسیار بلند با برآمدگی مرکزی، گلگیرهای برجسته عقب، فرم فست‌بک در مدل‌های کوپه و 2+2 و خروجی‌های اگزوز دوقلو یا چهارگانه استفاده می‌کردند.

در نسل دوم، پوشش شفاف روی چراغ‌های جلو به دلیل الزامات ایمنی سازمان NHTSA آمریکا کنار گذاشته شد. چراغ‌های راهنمای ظریف نسل اول نیز جای خود را به نمونه‌هایی بزرگ‌تر و از نظر بصری کم‌جذاب‌تر دادند. با وجود این تغییرات، سپرهای کرومی باریک اما کشیده در بخش جلو و عقب باقی ماندند و بخشی از گلگیرها را نیز در بر می‌گرفتند؛ بنابراین تناسب کلی بدنه همچنان حفظ شد.

این ویژگی‌ها در کنار یکدیگر، ساختار فنی خودرو را به شکل پیشرانه جلو و محرک عقب یا FMR رقم زدند. موتور پشت محور جلو قرار گرفته و به ایجاد مرکز ثقل پایین کمک می‌کرد؛ عاملی که برای یک خودروی اسپرت اهمیت زیادی دارد. کاپوت بلند و بخش عقب کوتاه، از عناصر کلاسیک طراحی خودروهای اسپرت آن دوران بودند و بعدها در مدل‌هایی مانند شورولت کوروت، فورد تاندربرد، داج وایپر و ب‌ام‌و Z3 نیز با تفسیرهای متفاوت به کار رفتند.

E-Type از نظر ظاهری مجموعه‌ای از نشانه‌های اختصاصی دارد. فرم کلی بدنه حالتی بیضی‌شکل دارد و کاپوت کشیده آن به درِ بخش عقب می‌رسد؛ دری که همراه با شیشه عقب باز می‌شود و در زبان طراحی به ساختار هاچ‌بک یا فست‌بک نزدیک است. بخش جلویی خودرو با برآمدگی مرکزی و طول چشمگیر خود، یکی از مهم‌ترین عناصر بصری آن محسوب می‌شود. خروجی‌های اگزوز بلند و دوقلو یا چهارگانه نیز از سبک خودروهای اسپرت ایتالیایی دهه 1960 الهام گرفته‌اند.

تأثیر E-Type بر خودروسازی جهان را می‌توان در محصولات دیگر نیز مشاهده کرد. تویوتا در سال 1968 و هفت سال پس از معرفی نخستین E-Type، مدل 2000GT را با تیراژ محدود 351 دستگاه عرضه کرد. این خودرو از موتور شش سیلندر خطی طراحی‌شده با همکاری یاماها استفاده می‌کرد، اما مهم‌تر از مشخصات فنی، شباهت قابل توجه زبان طراحی آن با محصول جگوار بود. به همین دلیل، 2000GT در بازارهای جهانی با لقب «E-Type ژاپنی» شناخته شد.

کابین و تجهیزات جگوار E-Type

فضای داخلی E-Type همان تصویری را ارائه می‌دهد که از یک خودروی کلاسیک بریتانیایی و به‌خصوص محصولی از خانواده جگوار انتظار می‌رود. طراحی کابین حال‌وهوای کاکپیت هواپیماهای نظامی دوران جنگ جهانی دوم را تداعی می‌کند؛ مجموعه‌ای از نشانگرهای آنالوگ، کلیدهای مکانیکی و جزئیات فلزی که بیش از هر چیز بر تجربه رانندگی تمرکز دارند.

در مقابل راننده، فرمان سه‌شاخه سوراخ‌دار با پوشش چوبی و نشان جگوار قرار گرفته است. پشت این فرمان، دو صفحه بزرگ آنالوگ دیده می‌شود؛ سرعت‌سنج در سمت چپ و دورسنج موتور در سمت راست جای گرفته‌اند. بخش مرکزی داشبورد نیز به پنج نشانگر اختصاص دارد که وضعیت شارژ باتری، فشار روغن، دمای آب و میزان سوخت را نمایش می‌دهند. ساعت عقربه‌ای قدیمی در میان این مجموعه قرار گرفته و هماهنگی چشمگیری با سایر اجزای کابین دارد.

کلیدهای بخش میانی داشبورد در سری دوم، ظاهری ساده و مشکی‌رنگ با ساختار تک‌پل دارند. در نمونه‌های قدیمی‌تر جگوار، این ادوات به شکل اهرم‌های بلند طراحی می‌شدند و از نظر فرم، شباهت بیشتری به کلیدهای کنترلی مورد استفاده در سامانه‌های هواپیماهای نظامی داشتند.

خرید اقساطی خودرو از خودروشاپ

اگر بودجه‌ی نقدی کامل را ندارید، در خودروشاپ می‌توانید خودرو را به‌صورت اقساطی و بدون ضامن تهیه کنید. همه‌ی خودروها پیش از تحویل، بدنه و فنی کارشناسی می‌شوند تا دقیقاً همان خودروی سالمی را بگیرید که ارزش قیمتش را دارد.

سوالات متداول