کادیلاک V12 کوپه ۱۹۳۵؛ سرگذشت یکی از دو بازمانده با بدنه فلیت‌وود ۵۷۷۶

از هشت دستگاه کادیلاک سری ۴۰ مدل ۱۹۳۵ با پیشرانه V12 و بدنه استیشنری کوپه، تنها دو نمونه باقی مانده است. یکی از آن‌ها اکنون در موزه شخصی استیو پلانکت، مجموعه‌دار کانادایی، در اونتاریو نگهداری می‌شود؛ خودرویی که مسیرش از سفارش یک صنعتگر کلیولندی به مجموعه‌های خصوصی و حراج سال ۲۰۱۸ رسیده است.

این کوپه صرفاً به‌دلیل کمیابی اهمیت ندارد. بدنه دو در ۲+۲ روی شاسی عظیمی قرار گرفته که برای لیموزین‌های هفت‌نفره هم استفاده می‌شد. موتور دوازده‌سیلندر، اتاق فلیت‌وود و قیمت چندبرابری نسبت به خودروهای معمولی، تصویری روشن از جایگاه کادیلاک در سال‌های رکود بزرگ آمریکا می‌سازند؛ دورانی که این برند با شعار «استاندارد جهان» فعالیت می‌کرد.

هشت دستگاه برای مدل ۱۹۳۵؛ تفاوت آمار تولید با تعداد بدنه‌ها

هشت نمونه این ترکیب مشخص از بدنه و پیشرانه، در سال ۱۹۳۴ با مدل ۱۹۳۵ ساخته شدند. آمار کلی تولید کادیلاک در سال ۱۹۳۵ نیز به ۳٬۶۳۶ دستگاه می‌رسید که سهم اصلی آن متعلق به خودروهای هشت‌سیلندر بود:

• مدل‌های V8: تعداد ۳٬۲۰۹ دستگاه
• مدل‌های V12: تعداد ۳۷۷ دستگاه
• مدل‌های V16: تعداد ۵۰ دستگاه

بدنه این خودرو کد ۵۷۷۶ فلیت‌وود را دارد. استیشنری کوپه در اینجا به کوپه‌ای رسمی با دو در، سقف فلزی ثابت و شیشه جلوی شیب‌دار Vشکل اشاره می‌کند. از این طرح، بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ مجموعاً ۴۵ دستگاه روی شاسی‌های مختلف ساخته شد: شش دستگاه V8، تعداد ۲۷ دستگاه V12 و دوازده دستگاه V16. بنابراین، عدد ۲۷ مربوط به کل دوره ساخت این بدنه با موتور دوازده‌سیلندر است، نه فقط هشت نمونه مدل ۱۹۳۵.

انتخاب شاسی ۳٫۷ متری برای چنین کوپه‌ای، تضاد چشمگیری با وضعیت اقتصادی زمانه داشت؛ در همان سال‌ها میلیون‌ها آمریکایی با پیامدهای رکود بزرگ دست‌وپنجه نرم می‌کردند.

ابعاد و قیمت؛ کوپه‌ای که نزدیک سه برابر درآمد سالانه خانوار هزینه داشت

نسخه‌های V8 و V12 این بدنه، هر دو ۵٫۷۷ متر طول داشتند و از رینگ‌های ۱۷ اینچی استفاده می‌کردند. وزن نسخه دوازده‌سیلندر به ۲٬۵۹۴ کیلوگرم می‌رسید؛ یعنی بدنه کوپه الزاماً به معنای خودرویی کوچک یا سبک نبود.

با این مقایسه، قیمت کوپه V12 نزدیک به سه برابر درآمد سالانه یک خانوار و حدود ۹ برابر قیمت یک شورلت معمولی بود. چنین فاصله‌ای نشان می‌دهد مشتری این کادیلاک از گروه بسیار محدودی از خریداران می‌آمد.

از سفارش «آقای پرنتیس» تا حراج ۲۰۳٬۵۰۰ دلاری

طبق اسناد کارخانه، خودرو مستقیماً به نمایندگی کلیولند فرستاده شد تا پیش از ۳۱ دسامبر ۱۹۳۴، بدون واسطه به «آقای پرنتیس» تحویل داده شود. مورخان این نام را به فرانسیس فلوری پرنتیس، صنعتگر و نیکوکار شناخته‌شده کلیولند، نسبت می‌دهند؛ انتسابی که باید آن را از نام کوتاه ثبت‌شده در سند جدا دانست.

پرنتیس مالک شرکت‌های بزرگ قطعه‌سازی بود که بوش، یاتاقان و ابزارهای ماشین‌کاری دقیق را برای صنایع دیترویت تأمین می‌کردند. این ارتباط صنعتی توضیح می‌دهد چرا جلب رضایت او و تحویل مستقیم خودرو برای جنرال موتورز اهمیت داشت. خودرو هنگام تحویل، بدنه، شاسی، دیسک رینگ‌ها و حتی لاستیک‌های کاملاً مشکی داشت.

این کادیلاک سپس چند دهه در مجموعه لارو توماس در لس‌آنجلس ماند. دیوید کین آن را در سال ۲۰۰۷ خرید، بدنه را آبی تیره کرد و دینام، استارت، پمپ آب، پمپ بنزین، رادیاتور و اگزوز را بازسازی کرد. در حراج سال ۲۰۱۸، استیو پلانکت با پرداخت ۲۰۳٬۵۰۰ دلار مالک خودرو شد. این نمونه بعدها جایزه ویژه گرینویچ کنکور را نیز به دست آورد.

بدنه رسمی و کابینی که سهم صندوق را گرفته است

پلانکت پس از خرید، پوشش‌های آئرودینامیک گلگیرهای عقب را نصب کرد. این پوشش‌ها در کنار لاستیک‌های دورسفید و تزیینات قرمز چرخ‌ها، ظاهر امروزی خودرو را از ترکیب تمام‌مشکی اولیه متمایز می‌کنند. در جلو، چراغ‌های گلوله‌ای، نشان فلیت‌وود V12 روی جلوپنجره و سپر میله‌ای دیده می‌شوند؛ در عقب، دو چراغ گرد کوچک کنار صندوق قرار دارند.

صندوق بار به‌زحمت چرخ زاپاس را در خود جا می‌دهد. دلیل این محدودیت با بازشدن درهای عکس‌بازشو روشن می‌شود: پشت صندلی نیمکتی پارچه‌ای جلو، فضای قابل‌توجهی به دو صندلی تاشوی کمکی و کابینت‌های چوبی اختصاص یافته است. در نتیجه، بخش مهمی از طول خودرو به کابین تعلق دارد، نه فضای حمل بار.

فرمان استخوانی فلیت‌وود مقابل سرعت‌سنجی قرار گرفته که تا ۱۲۰ مایل بر ساعت، معادل ۱۹۳ کیلومتر بر ساعت، درجه‌بندی شده است. این عدد، انتهای مقیاس نشانگر است و نباید آن را سرعت نهایی تأییدشده خودرو دانست. یک دسته راهنمای سفارشی نیز روی ستون فرمان نصب شده است.

مشخصات فنی موتور V12 و گیربکس سه‌سرعته

زیر کاپوت با پوشش‌های بازشونده از دو طرف، موتور شش‌لیتری V12 با زاویه ۴۵ درجه و سوپاپ‌های رو قرار دارد. توان آن ۱۵۰ اسب بخار در دور ۳٬۶۰۰ است. سیم‌کشی‌ها زیر پوشش مرکزی پنهان شده‌اند و منیفولدهای لعاب‌کاری‌شده، نظم ظاهری مجموعه را کامل می‌کنند.

فیلتر روغن سفارشی و دینام خنک‌شونده با هوا نیز از جزئیات این مجموعه‌اند. دینام از طریق یک میل‌گاردان کوچک، پمپ آب را به حرکت درمی‌آورد. تعویض دنده با اهرمی بسیار بلند انجام می‌شود؛ جزئیاتی که همراه با ترمزهای مکانیکی بوستردار، فاصله معماری فنی این کادیلاک را با خودروهای امروزی نشان می‌دهد.

چرا این کادیلاک با لیفتراک از موزه بیرون می‌آید؟

روش خارج‌کردن خودرو از گاراژ موزه، بخشی از ماجرای نگهداری آن است. موتورهای سرد V12 دهه ۱۹۳۰ هنگام نخستین استارت می‌توانند دود سیاه و قطرات آب آغشته به کربن از اگزوز خارج کنند؛ موادی که دیوارهای تمیز محل نگهداری را کثیف می‌کنند.

پلانکت برای جلوگیری از این اتفاق، قطعه‌ای فولادی و اختصاصی برای لیفتراک خود ساخته است. این قطعه زیر محور جلوی کادیلاک قفل می‌شود تا خودروی حدوداً ۲٫۶ تنی، بدون روشن‌شدن موتور، به بیرون منتقل و سپس روشن شود. این راهکار برای حفظ پاکیزگی موزه به کار می‌رود، نه به‌عنوان نشانه‌ای از ناتوانی خودرو در حرکت.

ارزش این نمونه را باید در سابقه و جزئیاتش جست‌وجو کرد

برای شناخت این کادیلاک، تنها توجه به موتور دوازده‌سیلندر کافی نیست. کد بدنه، تفاوت آمار تولید سالانه با کل دوره ساخت، اسناد سفارش و تغییرات بعدی، همگی بخشی از هویت آن هستند. رنگ آبی تیره و پوشش گلگیرهای عقب به دوره‌های بعد تعلق دارند؛ در مقابل، کمیابی ترکیب بدنه و پیشرانه و سابقه مستند مالکیت، جایگاه تاریخی این بازمانده را توضیح می‌دهند.

برای خریدارانی که به‌جای خودروی کلکسیونی، به دنبال گزینه‌ای برای استفاده روزمره هستند، در خودروشاپ امکان خرید اقساطی خودرو کارکرده مدل ۱۳۹۰ به بالا، با شرایط منعطف و ضمانت معتبر تا سقف ۸۰۰ میلیون تومان فراهم است.

سوالات متداول